4 en 5 mei

In de middag van 4 mei 2012 was ik nog even met mijn kinderen naar de Pan, een speeltuin hier om de hoek. Mijn oudere broer had de avond ervoor al gebeld. Mijn vader was opgenomen, maar het zal wel weer meevallen, zie hij. Hij had wel meer klachten en vanwege zijn dementie was het niet helemaal duidelijk wat hij mankeerde. Die middag in de speeltuin belde mijn jongere broer. Als ik mijn vader nog levend wilde zien dan moest ik nu komen en geen tram, zoals ik voorstelde, maar een taxi nemen. Bij mij thuis in de gang stond een grote zwarte fietskoffer klaar. Die middag zou ik naar Nice vliegen voor een weekje fietsen met de MTB. Ik belde met mijn vriend Michiel, internist, ‘’opereren van deze complicatie in zijn mentale conditie en op zijn leeftijd zou ik niet meer doen’’. Ik vertrok richting Amsterdam, niet richting Schiphol maar het OLVG.

Mijn vader viel soms weg, maar soms waren er momenten dat ik contact met hem dacht te hebben, we keken naar elkaar zonder iets te zeggen. Arvo Pärt stond op. Soms dirigeerde mijn vader met zijn armen, zoals hij zo vaker deed ‘’prachtig prachtig’’, mompelde hij. Morfine kreeg hij al in behoorlijk dosis. We waren er allemaal, kinderen, kleinkinderen, in die veel te kleine kamer.

Die nacht bleef ik samen met mijn jongere broer wakker, een half uurtje slapen, om de beurt op twee stoelen die we in het verlengde van elkaar hadden gezet. Mijn vaders ademhaling veranderde in een krachtige, regelmatige lijf-beweging. Zijn lijf nam het over, zo leek het. In de ochtend kregen we wat te eten en te drinken en kwamen mijn zus en broers weer.

Die middag op 5 mei, toen we praten over Johan Cruyff, viel zijn ademhaling plots weg. Ik fluisterde meermaals ‘dank je wel Papa, je hebt het goed gedaan dank je wel’. De strijd was gestreden. Hij slikte nog één keer en overleed zomaar voor mij nog steeds onverwacht. Je kan je op dat stukje van de reis kennelijk niet voorbereiden. Lange tijd hield ik mijn handen onder zijn lijf, omdat hij daar nog warm was. Belde met mijn moeder, van wie hij al jaren gescheiden was en moest onbedaarlijk huilen.

 

By |2020-05-19T21:59:47+02:00mei 6th, 2020|