Wat parentificatie voor mij betekent

Mijn moeder is 87. Ze is aan het opruimen. Voor mijn zus, 3 broers en mij heeft ze een eigen doosje gemaakt met daarin alle kaarten, foto’s, brieven en tekeningen van haar kinderen en kleinkinderen. Een mooie verzameling herinneringen. Mijn naam staat op de bovenkant geschreven: gezin Pieter.

Na het openen ontmoette ik veel bekende herinneringen: ansichtkaarten die ik haar stuurde, geboortekaartjes van mijn kinderen, foto’s van mij als kind en van mijn eigen kinderen op één stapeltje. Toen viel mijn oog op de blauwe luchtpostenveloppe. Zo één die we vroeger verstuurden als er een grote afstand moest worden overbrugd en het lichte gewicht van zo’n speciale enveloppe het versturen goedkoper maakte. Op 29 augustus 1980, ik was toen 17, schreef ik haar een brief. Mijn moeder was op dat moment naar Zuid-Frankrijk gereisd, naar een plek waar we met het gezin ook weleens verbleven. Nu was ze daar alleen, om uit te rusten, om aan de drukte van ons gezin en haar werk te ontkomen. Ik schreef:

‘Mam, probeer er wat van te maken. Rust goed uit en maak je over mij en de rest hier maar geen zorgen, want het gaat echt zijn gangetje wel. Probeer je nu echt eens te ontspannen. Ga eens die wandeling maken naar het dorp, over de brandweg, dat zal je goed doen, eens even lekker alleen zijn. Of de weg langs de oude Citroën, je komt dan bij het meertje uit. Niemand die zegt dat er nog wat moet gebeuren, geen wasgoed of een zeurende Pieter die weer wat van je wil. OK mam, ik hoop dat je er echt van geniet en huize Berger eens even helemaal opzijschuift. Tot gauw, met veel lieve kusjes, van je zoon Pieter.’

Ik las over mijn zorgen voor haar welzijn, mijn hulpvaardigheid, die verder gingen dan passend was voor mij als 17-jarige. Door deze brief begreep ik niet alleen, maar voelde ik werkelijk wat parentificatie voor mij betekent, hoe ik er onvoorwaardelijk voor haar was en daarbij mijn zoonsplek verliet. Hoe ik daarbij mijn eigen verlangens opzijschoof. Definities, omschrijvingen, systemische opstellingen ten spijt, deze brief van mijzelf aan mijn moeder maakte mijn over-verantwoordelijk zijn naar haar pas echt van mij. Helder beschreven in mijn eigen brief aan mijn moeder, op 29 augustus 1980.

By |2020-02-15T09:30:55+01:00januari 3rd, 2020|

28 jaar later…

Op een mooie dag in het jaar 1991 adviseerde mijn moeder om maar eens met Wibe Veenbaas te gaan praten. Ik was toen 28 en liep behoorlijk vast. Ik twijfelde over mijn koers en hoe die te vinden. Ik volgde haar advies op en zo ontmoette ik Wibe in zijn trainingsruimte in Overvecht.

Wibe raakte mij meteen met zijn vragen. Hij liet mij nadenken over wat in mijn geschiedenis maakte dat ik mijn koers kwijt was? Ik herinner mij nog goed hoe hij mij begeleidde met het lopen van mijn tijdlijn. Met mijn ogen dicht stapje voor stapje teruglopen in de tijd op een denkbeeldige lijn en stilstaan bij die belangrijke momenten in mijn leven, die maakten dat ik mijn eigen koers niet vinden kon.

Na een stevige buiklanding in 2009 zocht ik wederom contact met Wibe en vervolgde mijn reis bij Phoenix. Ik volgde de workshop Mannenkracht, de 3-jarige, Systemisch werk, Maskermaker en Professionele Begeleiding van Organisaties. Wederom was Phoenix een belangrijke plek voor mij waar ik kon thuiskomen, kon leren, kon vallen en weer opstaan.

Nu ben ik sinds juli zelf trainer van Phoenix en ontmoette Wibe weer, maar dan als collega-trainer. Ik had een mooi gesprek met hem in de aanloop van mijn aanstelling en weer inspireerde en stimuleerde hij mij om nu tevoorschijn te komen als trainer en mensen met mijn sprankeling uit te nodigen en te raken. Ik kon zo de uitnodiging voelen om als trainer én te leren én mijn inzichten en ervaringen door te geven

Een aantal weken geleden vroeg mijn 86-jarige moeder mij om even te gaan zitten. Ze wilde mij wat vertellen en wat vragen. Ze vertelde dat ze behoefte had aan reflectie, aan rust, ze wilde dingen van vroeger opruimen zonder er al te diep in te willen gaan. Of ik nog iemand wist die haar daarbij zou kunnen begeleiden. Ik was even stil en voelde de ontroering in mijn lijf. Ik ga haar nu na 28 jaar hetzelfde advies geven. Ik antwoordde dat ze maar eens met Wibe Veenbaas moest gaan praten. Ze heeft al een eerste gesprek met hem gevoerd.

 

By |2020-01-05T15:46:04+01:00januari 3rd, 2020|

Overdracht

Overdracht is het herhalen van een ervaring uit het verleden in het hier en nu. Een herhaling van zetten, onbewust. In onze overdracht proberen we alsnog rond te maken, in het hier en nu, wat we gemist hebben. Overdracht is te herkennen als onze reactie in een bepaalde situatie in het hier en nu uit proportie is, groter dan wat passend is. We worden als het ware jonger in onze overdracht.

Overdracht is een uitnodiging om te leren, als je in staat bent je eigen aandeel in de overdracht te herkennen, uit je onbewuste op te halen, dan kan je jouw eigen leeruitnodiging zien, je eigen aandeel daarin nemen. Je leert ervaren wat nog niet rond is. We herhalen die dingen die nog niet rond zijn.

By |2019-05-11T12:56:04+01:00mei 10th, 2019|

Levensenergie

Mijn focus was om via prestatie voldoening te verkrijgen. Als ik nu maar heel erg mijn best doe, dan komt het goed. Mijn lijf bracht mijn hoofd ergens naar toe. Controle over een situatie bereikte ik door te beredeneren. Deze voldoening verschafte mij slechts een kort moment van rust. Mijn verlangen was om in balans te komen door van binnen te ervaren dat ik onderdeel ben. De signalen van mijn lijf te kunnen voelen, die mij informatie geven waar ik naar te luisteren heb.

By |2018-12-30T13:10:19+01:00december 22nd, 2018|

Vele wegen kent het leven

‘Vele wegen kent het leven,

maar van al die wegen is er één die jij te gaan hebt.

Die éne is voor jou, die éne slechts.

En of je wilt of niet, die weg heb jij te gaan.

De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.

De keuze is de wijze, hoe die weg te gaan.

Met onwil om de kuilen en de stenen,

met verzet omdat de zon een weg die door de ravijnen gaat,

haast niet bereiken kan.

Of met de wil om aan het einde van die weg milder te zijn

en wijzer dan aan het begin.

De weg koos jou, kies jij ook hem?

Dag Hammarskjöld
By |2018-05-27T13:49:41+01:00mei 27th, 2018|

Leiderschap en Lidmaatschap

Leiderschap in een organisatie is de basis voor het eigen handelen en is de basis voor samenwerking met anderen. Maar leiderschap staat of valt met lidmaatschap. Kan en wil ik mij werkelijk verbinden met de organisatie, met mijn leidinggevende, collega’s en met mijn eigen rol en verantwoordelijkheden? Vanuit lidmaatschap ontstaat leiderschap als een natuurlijk onderdeel van mijn handelen. Leiders die niet daadwerkelijk lid zijn klinken hol. Lidmaatschap is de grond voor het aangaan van verbinding. Wie moed zoekt in leiderschap heeft stevigheid nodig in lidmaatschap. Veiligheid is een belangrijke voorwaarde om lid te willen en kunnen zijn. Om verbinding aan te gaan moet je je veilig voelen, zowel naar anderen als naar jouw eigen rol en verantwoordelijkheden. Veiligheid ontstaat als het bijvoorbeeld helder is wat er van mij als medewerker wordt verwacht, wanneer het goed of wanneer het fout is. Dat het helder is hoe we elkaar aanspreken en belonen. Dat het helder is wat we aan elkaar hebben, binnen de kaders van een professionele organisatie. Het inzichtelijkheid maken van resultaat afspraken (KPI’s) en de wijze waarop we dat monitoren vormt hierbij de basis.

By |2019-01-11T13:02:26+01:00april 5th, 2018|

Moed

Moed is bang zijn en je ding doen, de rest is overmoed

By |2017-12-23T14:41:49+01:00december 15th, 2017|

Niemand kan weg, iedereen heeft een plek

Het innemen van de eigen plek is een belangrijk aandachtspunt in systemische werk. Een soort anker, het klopt altijd. Iedereen heeft immers plek in zijn of haar systeem. Het innemen van de eigen plek, ten opzichte van elkaar geeft rust in het systeem. De ordening klopt dan. Ik heb geleerd dat ik als begeleider altijd kan uitgaan van de ordeningswetten. De ordeningswetten van het systeem. Dit vraagt ook discipline van de cliënt, aangezien het innemen van de eigen plek in de ordening betekent dat de cliënt zijn of haar eigen verantwoordelijkheid voelt en er naar handelt. Innemen van de eigen plek is verbonden met het invullen van het eigen leven en de eigen opdracht.

(Bron: Vonken van Verlangen, Wibe Veenbaas en Joke Goudswaard)

By |2017-12-23T14:36:17+01:00oktober 28th, 2017|

Maskers

We dragen als het ware allen een masker. Ons masker is feitelijk onze competentie van onze persoonlijkheid en ego. Die hebben we nodig om weerbaar te zijn en te blijven staan. Wij zijn daardoor in staat om antwoord te geven op datgeen wat we in ons leven tegenkomen. Ons masker biedt ons veiligheid. Ons masker is bepalend hoe wij zijn en hoe wij ons laten zien. Maar wat als we het niet redden met onze competenties? Dan komen we onder druk te staan. We moeten leren ons te realiseren dat we ten diepste niet alleen onze competenties zijn. We moeten leren omkijken naar daar waar we vandaan komen; ons systeem van herkomst, vader, moeder, broers en zussen, oma’s en opa’s. Er ontstaat ruimte als we erin slagen aan te nemen wat er daar voor ons is. Daar waar de bedding is kunnen we rusten.

By |2017-12-23T14:43:11+01:00september 20th, 2017|

Imprint

Een imprint is een overtuiging vormende ervaring die iets achterlaat in ons lijf. Bijvoorbeeld geweld of grensoverschrijding. Een imprint is waar we wel taal voor hebben, maar niet helemaal vat op hebben. Een imprint kan tot binding met de dader leiden, of we dat nu willen of niet, de weerstand ertegen valt als het ware om. Er is geen ontkomen aan. Er komt ruimte als we onze bindingen vol aannemen.

By |2017-12-23T14:42:48+01:00september 17th, 2017|