Dit is misschien wel de meest wezenlijke foto uit mijn mannendagen‑archief. De foto is genomen op de laatste dag van zes mannendagen bij Phoenix.
Deze foto herinnert mij iedere keer weer aan dat ene moment, midden in een oefening, waarin ik voelde dat ik óf zou gaan censureren óf kleur moest bekennen. Ik stond daar, al die ogen op me gericht, en merkte hoe mijn stem even brak toen ik eindelijk uitsprak wat ik jarenlang had weggeduwd.
Geen groot drama, geen spectaculaire ontboezeming, maar precies dat kleine stuk waarheid dat ik altijd net oversloeg:
“Ik deins terug vanuit mijn overtuiging dat ik het voor jou móet fixen.”
“Ik weet het even niet… ik sta met lege handen.”
Dat was het moment waarop de ruimte kantelde. Niet omdat ik iets indrukwekkends deed, maar omdat ik mijn eigen beweging afmaakte. Vanuit dát punt begon voor mij het echte werk: mannen uitnodigen hetzelfde te doen.
De beweging maken die in henzelf om voltooiing vraagt. Risico nemen vanuit een leven met de rem erop. De jongen in ons, met zijn gemis, eindelijk vastpakken, die soms jaren heeft gewacht op de man die we vandaag zijn.
De stenen die dát tegenhouden, één voor één aankijken. Dáár gaat het over.
Wat wordt jouw eerste stap als je stopt met censureren?