Twee broers stonden gebogen over een stukje gras. Hun lichamen gespannen, hun adem hoog, hun handen zoekend, klein en precies. De medewerker van de begraafplaats had net gezegd: “Hier moet jullie vader liggen. Precies hier, bij dat bloempje.”
Maar waar was het?
Ze liepen rondjes, wezen, twijfelden. “Zijn we er niet op gaan staan?” vroeg de één. “Nee joh, natuurlijk niet,” zei de ander. En zo werd de zoektocht naar hun vader een zoektocht naar één enkel bloempje. Hun vader was verdwenen toen zij drie en zes jaar oud waren. Zestig jaar later bracht dat ene bloempje hen terug naar zijn plek.
Ontroerend om te zien hoe mannen hun vader nodig hebben, en hoe we, als hij afwezig is, blijven zoeken naar die plek in onszelf waar de lijn naar boven weer voelbaar wordt. Tot er iets van rust komt in het vinden.
“Oh ja… kijk eens. Hier is het,” zei één van hen. “Ja… dit moet de plek zijn.” En toen werd het stil.
Deze scène komt uit de documentaire Between Brothers van Tom Fassaert. Hij volgde zijn vader en oom in hun zoektocht naar hun vader. Het raakte mij diep.
Mijn eigen vader nam fysiek afscheid in 2012, maar mentaal was hij al veel eerder vertrokken in het jeugdige verlies van zijn ouders. Ik kan me niet herinneren écht contact met hem te hebben gehad op de manier die ik verlangde. Dat gemis werd opnieuw voelbaar in de zoektocht van die twee broers naar dat ene bloempje.
Vanuit dat besef werk ik graag in een kring van broederschap, in de mannendagen bij Phoenix, waar de zoektocht vaak belangrijker is dan de vindplek.
Na de documentaire zaten mijn vrouw en ik op een druk terras. Tussen het geroezemoes van mensen kwamen mijn tranen. Tranen van gemis. Tranen om papa. Soms is het niet het grote verhaal dat raakt, maar één klein bloempje dat alles samenvat.
Welk verhaal opent dit bloempje voor jou?