De afgelopen tijd merkte ik hoe vaak leren voelt als… de skibocht. Die échte bocht waarin je even twijfelt, durft te verliezen én hoopt dat je ski’s je gaan dragen. Het is een spel van gewicht, richting, loslaten en vertrouwen. En precies daarin lijkt een skibocht verrassend veel op een leerlijn op identiteitsniveau, zoals we dat bij Phoenix opleidingen noemen.
Op de piste begint het bij durven leunen. 70% van je gewicht op je buitenbeen, 30% op je binnenbeen. Je bovenlichaam beweegt al richting het dal nog vóór je zeker weet of de nieuwe bocht je opvangt. En dan dat ene moment zonder grip, zonder zekerheid; 50-50. Dat moment vind ik altijd spannend. Maar precies daar begint de bocht. Je valt letterlijk in de val-lijn, de lijn loodrecht naar beneden.
In mijn eigen leerproces herken ik datzelfde punt.
Ik weet wat ik nog niet kan; ik weet de theorie in mijn hoofd maar voel die niet in mijn lijf. Dan komt de paniekzone: oude patronen worden ontregeld, vergeten polariteiten komen omhoog, mijn overtuigingen en aanpassingen rammelen. Het oude werkt niet meer, het nieuwe nog in een onverstaanbare taal. Het voelt alsof ik in een innerlijke val-lijn hang; recht naar beneden, zonder houvast. Ook daar is dat 50-50 moment: geen grip, geen zekerheid. Ik merk hoe ik moet loslaten wat ooit veilig voelde. Pas wanneer ik het oude inlever, wordt het stil genoeg om het nieuwe te verstaan.
Of ik nu een piste afdaal of een identiteitslaag doorwerk; de echte beweging ontstaat in dat ene, spannende, onzekere moment waarin ik val. Niet eromheen, maar erdoorheen.
De val in de bocht ís het leren.