Zijn grote, sterke lijf haperde. Twijfel, ongeloof. Ik voelde zijn weigering, niet vanuit het ongemak om voor zijn verlangen te gaan of om het gemis niet te hoeven voelen, maar vanuit onwetendheid. Hoe doe je dit, fysiek contact met een andere man?
Hij had net zijn brief aan zijn vader voorgelezen. Het gemis van de jongen had de man getekend. De jongen sprak: vol verdriet, ingehouden woede. ‘’Papa, waar was je’’?
Ik ken het zelf ook zo goed; het verlangen en het gemis in de ogen van mijn vader. Van daaruit nodigde ik hem uit om het aan te gaan. Ik tikte hem op zijn schouder. ‘’Ben je er? Wakker worden!’’.
En toen kwam die, zijn krachtige lijf zocht mijn schouder, hij duwde en duwde, met diep grommend geluid. De krachten werden voluit gemeten. Af en toe een ferme tik op elkaars schouder, buik of been.
Minutenlang bewogen we samen, een intense ontmoeting. Tot de tranen van de jongen over het gezicht van de man stroomden. ‘’Ik ben nog nooit zo dichtbij geweest. Nog nooit.’’
Ik ben stil en geraakt door de kracht, kwetsbaarheid en moed van deze man om het aan te gaan.